doğuma beklenen tarihe göre 25 gün kalmışken işyerinde son 2. günüme başladım bile! yavaş yavaş toplanırken hüzünleniyorum bir yandan da..anlıyorum ki ben gerçekten alışmış olduğum şeylerden çok zor vazgeçiyorum..bu hamilelik sürecine bile alıştım, bitecek diye korkuyorum..sanırım sevdim ben bu hali..kendimi hiç bu kadar değerli hissettiğim zamanlar olmamıştı..evet çok da yorucu oldu bazı zamanlar ama sevdim işte ve alıştım..oğlumun tepinmelerine, gerinmelerine, ayaklarını, ellerini hissetmeye alıştım..onu gittiğim her yere götürmeye alıştım, benle beraber yemesine, içmesine, gezmesine, eğlenmesine, benle beraber kahkaha atmasına..canım oğlum benim..elbette sağlıklı doğmasını dört gözle bekliyorum..adsız oğlum benim:) hala bir adı yok oğluşumun ama olacak inşallah..kısmetinde hayırlı bir ad vardır inşallah..
neyse konumuza dönersek, yani şu toplanma hadiselerine dedim ya hamilelikte kendimi daha iyi tanıdım hep..kötü özelliklerimi gördüm korktum kendi adıma..nasıl daha iyi bir kul olurumun yollarını aradım buldum mu bilmiyorum..bulsam da yaptım mı..hatta geçenlerde burçların olumsuz yönlerini okurken kendime bir daha kızdım..diyor ki boğada, sevdiği ve sevmediği insanlar vardır. sevdiklerine sıkı sıkı sarılır -hatta fazla sıkıca- sevmediklerine de hiç şans tanımazmış:( üf ne kötü aynı ben!
şimdi toplanıyorum bu sevdiğim ve sevmediğim insanların arasından, 2 buçuk senenin ardından birsürü dost edinmişken, birsürü sevinmişken ve üzülmüşken anılarımın arasından yavaşça vedalaşıyorum burayla, çünkü muhtemelen döndüğümde bu binada olmayacağız..şimdi burada arkadaşlarımı, anılarımı ve kocamı bırakıp gidiyorum..aşık olduğum yer burası, ne kadar üzücü zamanlar yaşamışsam da özleyeceğim burayı..hayalimde şimdi minnak oğlumu slingime koyup buraya gelmek..inşallah yapabilirim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder